Halverwege

Zo dat is alweer een tijdje geleden dat ik wat heb geschreven. Ik zit nu achter mijn laptop en moet even heel hard nadenken wat ik in mijn laatste verhaal heb geschreven, ik heb hier namelijk geen internet.
1,5 week terug op onze enige tripjesdag in de week hebben Emma en ik, Angel meegenomen naar Batu op de skooter. Angel had al jaren geen skooter meer gereden, maar omdat ik hier geen rijbewijs heb moest ze wel. We hadden skooterman (de man van wie wij onze skooter altijd lenen) opgebeld en gevraagd of hij nog een tweede skooter kon regelen. Nou ik dacht dat al die Indo's er als een speer ervandoor gingen op de weg, maar nu was dat andersom. Angel reed heel zacht, echt iedereen haalde haar in. Halverwege begon het ontzettend hard te regenen. Ik had mijn regenjas en poncho meegenomen. Emma en Angel hadden geen regenpak en ik kon het natuurlijk niet maken om er zelf lekker droog bij te gaan zitten achterop, dus gaf ik mijn regenkleding aan hun. Bij de eerste beste winkel hebben zij ook een regenpak gekocht, zodat ik ook nog een beetje droog kon blijven :). We hebben wel altijd pech met die regenbuien op zondag! We wilden Angel meenemen naar een SPA ergens in de bergen. Bij een tussenstop in Batu bleek de bergweg gedeeltelijk weggespoelt te zijn door de regen en besloten we naar een waterval te gaan, waar we de vorige keer niet aan toe waren gekomen. Eenmaal aangekomen bleef het maar regenen en konden we willekeurig op elke hoek van de straat een waterval zien, waarom we toch naar die waterval zijn gegaan...
Vorige week ben ik begonnen met het in gang zetten van mijn 3e verlenging. Nou dit koste wel wat moeite. Dinsdag zijn Emma en ik samen met Kok An naar de immigratie gegaan. Na te horen gekregen te hebben dat alles met zwart moest, de brief fout was en nog een uur te hebben gewacht konden we eindelijk alles verbeterd inleveren en moest ik donderdag terugkomen voor een brief. Donderdag ging ik dus weer netjes terug om de brief te halen, moest ik die zelf naar de immigratie in Surabaya brengen, zodat zij weer een brief terug aan Malang konden schrijven om toestemming te geven. Nou daar ging ik dan, maandagochtend om 5 uur werd ik opgehaald. Ik heb het echt nog nooit zo druk gezien op de straat rond 7nen in de ochtend en wat een smog! Na 3 uur en 3 kwartier in één houding te hebben gezeten kwam ik dan eindelijk aan op het immigratiekantoor in Surabaya. Daar werdt ik al vrij snel geholpen. Wonderbaarlijk genoeg waren ze in een goede bui! Na wat gepraat te hebben zeiden ze doodleuk; 'Oké kom woensdag maar terug om de brief op te halen'. Pff nou dat klonk niet prettig in mijn oren. Maar inmiddels weet ik met mijn Jip en Janneke Indonesisch al aardig te onderhandelen en heb ik het voor elkaar gekregen dat de brief om 2 uur 's middags voor mij klaar lag :D!
In Surabaya is het echt ontzettend benauwd en ik was 1 grote waterval. Ik besloot om een internetcafé op te zoeken en hier mijn tijd uit te zitten. Aan 4 mensen gevraagd waar ik een internetcafé kon vinden en iedereen stuurde mij een andere kant op. Nu denk je noord, zuid, west en oost alles gehad, maar nee geen internetcafé. Ik belde de travel op om mijn vervoer terug te regelen naar Malang. Om 3 uur zouden ze mij komen afhalen bij het immigratiekantoor. Er kwam een jongen naar mij toe die vroeg of ik verdwaald was. Ik zei dat ik op zoek was naar een internetcafé en hij wees mij de weg naar een shoppingmall. Ook hier was nergens internet te bekennen, maar wel een kiosk waar ik een heerlijk yoghurtijsje met fruit had gegeten. Ik liep nog wat rond en ineens stond die jongen met zijn vriend voor mijn neus. Hij zei; 'misschien een beetje onbeleefd, maar ik wilde je toch mijn nr. geven'. Nou zo'n shoppingmall is niet klein, ik was verbaasd dat hij mij had gevonden! Het is hier heel normaal dat mensen hier naar je nummer vragen of je Facebook, sommige stoppen aan de rand van de weg om het aan je te vragen. Wat zou ik nu veel vrienden hebben op Facebook als ik ze het zou geven ;). Dus die jongen deed het nog aardig goed, gaf zijn nr. en vroeg niet om die van mij.
Terug bij de immigratie om kwart over 1 zei die man meteen bezig te gaan met mijn brief. Binnen een kwartier was het allemaal geregeld hebat (indonesisch voor 'hoera')! Het was eigenlijk totaal tegen mijn principes in, omdat ze hier allemaal zo corrupt zijn. Maar ik had een chocoladereep gekocht als bedankje voor het snelle werk. Ik moest er wel even over nadenken, maarja ik moet daar nog een verlenging doen, dus ik moet ze wel te vriend houden.
Toen moest ik wachten op het busje, ik zat ik de pauzeruimte samen met wat meedewerkers van de immigratie, erg gezellig. Ik moest ontzettend oppassen dat ik mijn mond niet voorbij sprak dat ik hier voor school in Indonesie ben. De man van het bedrijf belde dat ik naar het hoofdkantoor moest komen en wat er toen gebeurde... een man van de immigratie bracht mij op de skooter weg, goed geregeld dacht ik! Bij het kantoor vertelde de man mij doodleuk dat de bus van 3 uur niet ging en dat ik moest wachten op die van 5. Ik had niet anders verwacht dat er nog wat mis moest gaan, het kon niet van zijn leien dakje gaan. Ik dus wachten op een houten bankje. De terugweg duurde 5 uur, wat was ik die avond blij dat ik woensdags niet meer terug hoefte te gaan.
Dinsdag moest ik de brief afleveren in Malang en betalen en donderdag kan ik dan eindelijk mijn paspoort met verlenging ophalen. Uiteindelijk ben je er dus twee weken mee bezig. Het goede nieuws.. ik mag over 1,5 a 2 weken alweer met mijn volgende verlenging beginnen.
Ik doe ook nog wel wat leuke dingen hoor! Vorige week ben ik naar de film geweest, een hele leuke trouwens 'the sorcerrers apprentice' en ben ik wezen poolen met Angel en Emma. Angel is eind vorige week weer naar huis gegaan (Jakarta), wel jammer, het was erg gezellig met haar.
Afgelopen zondag zijn Emma en ik naar een zwembad geweest. Waar ook een ontzettend mooie fitnessruimte bij zat, met yacuzzie en sauna voor nog geen 10 euro per maand ben je lid! Hetzelfde wat we nu betalen, maarja we hebben het nu erg gezellig waar we nu zitten dus we moeten even zien waar we de laatste 3 weken doorbrengen.
Op stage is het nu erg rustig. Rond 11ven komen er nog maar weinig kinderen en hebben Emma en ik weinig te doen. De nachtroutines beginnen te wennen. Zelf als de kinderen rustig zijn ben ik om 5 uur wakker en kruip ik bij Emma in bed.
Over een week moeten Emma en ik verhuizen naar het complex en dan is het nog maar 3 weekjes stage en is het alweer voorbij! Nederland komt alweer snel in zich voor mij. Aan de ene kant wil ik wel weer naar het koude vlakke Nederland, maar ik vind het ook absoluut niet erg dat ik hier nog ruim 2 maandjes zit!

Kus