De eerste stage dagen

Hallo orang di Belanda,

Dat was het dan het reizen is voorlopig voorbij. Inmiddels hebben Emma en ik er alweer een week stage op zitten. Vorige week zondag zijn we verhuisd naar wat ze hier de Ashrama noemen. Het huis met 7 kinderen en 8 zusters. Zoals ik al had verteld leven we hier voor indonesische begrippen en voor de begrippen van de van speykstraat 49A te Groningen zeer luxe!

Toen we zondag aankwamen hadden ze de lunch al voor ons klaar. We krijgen 2 keer per dag warm te eten en je wilt niet weten wat voor grote porties! Het eten bestaat niet allen uit groente rijst en vlees maar bestaat altijd uit:
- soep
- groente
- vlees en/of tofu
- rijst
- aardapellen en/of mie
- fruit
Emma en ik krijgen echt te eten voor 5 mensen per keer (niet overdreven)! Soms zit je nog vol van je vorige maaltijd en dan krijg je alweer warm te eten. Gelukkig krijgen we in de ochtend heerlijk bruin brood met keuze uit jam, pindakaas of hagelslag. Ik begin nu de kaas en het vleesbeleg toch wel te missen hoor!

Er is hier zelfs een wonder gebeurd in Malang, Lianne is begonnen in haar 3e leesboek! Jaja ik ga lezen nog eens waarderen. Elke avond gaan Emma en ik rond een uur of 10 naar bed. Ik lig aan de kant waar de kinderen en zusters ook slapen, nou mooie wekker is dat. Rond 4 a 5 uur beginnen de kinderen wakker te worden en beginnen ze te huilen en te schreeuwen. Gelukkig heb ik mijn inmiddels aardig verouderde oordoppen nog en 2 kussens (1 om op te slapen en 1 om bovenop mijn hoofd te leggen). Van de moskees hier heb ik geen last. In het begin hadden we een heerlijk warme douche en zeiden we tegen elkaar wat een geluk we toch hadden om hier te zitten. In de loop van de week werden de electriciteitsvoorzieningen en watervoorzieningen iets minder. Het onweerde elke avond en op gegeven moment hoorden we een harde klap en de electriciteit viel uit, het was rond negenen in de avond het het was dus pikkedonker. Een aantal kinderen begonnen te huilen en Emma en ik wilden helpen. Wat deden de zusters nou... De enige kaars die ze hadden staken ze aan en brachten ze naar onze woonkamer! Ik bracht mijn ledlampje naar de kamer van 1 van de kinderen en we zeiden dat zij de kaars mochten houden als verlichting in hun 'woonkamertje', Emma en ik hadden toch onze telefoon nog. We zijn er na een week redelijk aan gewend dat we ongeveer 2 keer per dag een aantal uren geen water hebben. Gelukkig hebben we altijd drinkwater in de koelkast.

Tijd voor een Lianne actie: Een paar dagen geleden gingen Emma en ik naar het centrum om een foto-album te versturen naar Canada die ik voor Michel had gemaakt. Onderweg even gepint omdat we de kamer moesten betalen. Met wat moeite en een discussie zat hij dan eindelijk op de post. Op de terugweg zaten we in een bemo en dacht ik bij mezelf 'ik zou mijn pinpas nu maar verliezen... gelukkig zijn we dan met z'n tweeen'. Die avond zat ik aan tafel en keek ik in mijn portemonne en je raad het al... ik was mijn pinpas kwijt! Ik wist meteen waar hij was, ik had hem in de pinautomaat laten zitten. Om 9 uur mag je hier de straat officieel niet meer in of uit of je moet toestemming vragen aan de security. Ik had het nr. opgezocht om mijn pinpas te blokkeren, maar besloot eerst nog even naar de bank te gaan met Emma, wie weet wat voor eerlijke mensen hier nog rondlopen. Ik had namelijk toevallig bij een grote bank met security gepint. Emma had het geniale idee om mijn paspoort mee te nemen en ik probeerde de hoofdverantwoordelijke (Eta) van dit huis mee te krijgen. Daar aangekomen herkende de security ons meteen en daar zag ik hem liggen achter het raam, mijn PINPAS! Na mijn paspoort gecheckt te hebben kreeg ik hem terug. Inmiddels weet ik dat ze hier overal geld vragen, dus als bedankje wilde ik ze ook geld geven maar ik wist niet hoeveel. Ik wilde het Eta vragen maar ze bleven maar zo bij mij staan. Uiteindelijk ben ik weggelopen en had de chaffeur van de becheck (zo'n fiets), een vriend van Eta die man betaald. Later heb ik hem terug betaald en was het een eind goed, al goed.

De stage valt Emma en mij tot nu toe een beetje tegen. 95% van de kinderen die wij zien hebben een cerebrale parese. Ik heb hier al wel enige ervaring mee als oppasser, maar niet als fysiotherapeut. Er werken 5 fysio's op de afdeling. Ik moet echt wennen aan hoe ze hier te werk gaan. De kinderen worden gebracht door zusters. Als het druk is krijgen ze maar 10 min. therapie en als er veel tijd is worden ze soms wel een half uur behandeld, inclusief puisten uitdrukken en snoep geven. De 'echte' behandeling bestaat met name uit het passief bewegen van de gewrichten, massage en stabiliteit. Hele eentonige oefeningen. Voor de vrouwen is het ook een psychologisch uurtje, ze kakelen aan 1 stuk door en de mobiele telefoons gaan continue af, met name van 1 fysio. Em en ik krijgen niet echt opdrachten en hebben met name de eerste week alleen maar geobserveerd. Af en toe deden we een eigen patient maar dit werd dan helemaal niet besproken. Kok An, onze begeleider is zo goed als nooit aanwezig, dit wordt dus een zware stage in de zin dat we onszelf moeten zien te redden. Letterlijk en figuurlijk, want nu komt het... De komende 2 weken is het vakantie voor de fysio's. De school gaat dicht en er is geen fysio. Emma en ik wilden naar Sumatra of Kalimantan op vakantie. Wat hoorden we nou in de loop van deze week. Kok An kwam ons heel nuchter vertellen dat wij volgende week maar huisbezoeken moeten gaan doen. Emma en ik moeten 19 kinderen 3 keer per week alleen behandelen, zonder enige begeleiding. Nou dan word je toch wel even in het diepe gegooit. Oke een paar patienten alleen prima, maar dan wel met een goede voorbereiding en een map met de voorgeschiedenis. De meeste kinderen hebben we nu maar 1 keer gezien en weten we de voorgeschiedenis en de behandeldoelen niet van omdat dit niet of nauwelijks word bijgehouden! Ik had wel verwacht dat ik mezelf hier wel een beetje moest redden, maar 2 weken 6 dagen per week fysio geven zonder enige feedback, dat is geen stage meer maar full-time werken!

Eergisteren hebben Emma en ik voor alle kinderen en zusters in huis pannekoeken gebakken. Na 2 uur gezwoegd te hebben in een hok zonder afzuigkap en 1 klein mini pannetje, bleek dat alleen maar 2 kinderen het lekker vonden :(. Ohwja, Emma moet nog een beetje wennen aan de muizen die hier rondlopen ;)...

Niet alleen deze week is onze stage begonnen, maar naast onze stage volgen we ook nog een cursus Bahasa Indonesia. Jaja eindelijk is het dan zo ver, na 11 weken zit ik weer in de banken met een echte leraar voor de klas. Emma en ik krijgen prive-les 3 keer per week. Elke sessie duurt 100 min. waarvoor we per persoon nog geen 5 euro betalen. Uiteindelijk zal het nog wel een bedragje worden, maar we merken nu al dat het maken van kleine zinnetjes en het zeggen van losse woordjes beter gaat!

Nou jullie zijn nu allemaal weer aardig op de hoogte! Jullie horen wel hoe mijn komende 2 weken zijn verlopen.

Groetjes en een dikke kus,

Lianne