De eerste dagen

Zo dit wordt mijn eerste reisverslag vanuit Candi Dasa. Mijn vlucht is erg goed gegaan. We hadden een tussenstop van een half uur Kuala Lumpur en daarna vlogen we verder naar Jakarta. Ik zat naast 2 aardige meisjes ani en Marry. Ani is 4 jaar geleden naar Nederland verhuis, omdat haar moeder met een nederlandse man trouwde ze was toen 18! Ik vond het knap dat ze op die leeftijd naar de andere kant van de wereld verhuisde waar ze geen vrienden had en geen enkel woord van de taal kon. Nu spreekt ze nederlands en indonesisch. Dit was dus een goede kans voor mij om wat basiswoordjes te leren. Marry woont in Jakarta. We hebben email adressen uitgewisseld en misschien zoeken we elkaar nog op. Aangekomen in Jakarta gaf Ani mij wat roepia's, je weet maar nooit zei ze. Toen ik het vliegtuig uitstapte stond daar een vrouw met een bordje met mijn naam erop, het eerste wat ik dacht was WAT IS ER NU WEER MET MIJN VISUM! Gelukkig wilde ze mij alleen de weg wijzen naar mijn bagage, zodat ik makkelijk kon overstappen. Eenmaal bij mijn bagage aangekomen kwam er een mannetje naar mij toe en voordat ik het wist rende hij enkele meters voor mij uit met mijn bagage op zijn kar. Hij riep de hele tijd BALI BALI? Hij bracht mij naar de incheckbali. Hij was zo snel dat ik Ani nauwelijks gedag kon zeggen en haar kon bedanken voor de roepia's die ze mij gegeven had. Die man vroeg natuurlijk geld 10 euro. Ik gaf hem 5 hij tevreden en ik tevreden dat ik niet meteen had gegeven waar hij om vroeg.

Non Nok bracht mij van het vliegveld naar het hotel het Rami hotel. Ik heb een geweldige kamer groot 2-persoonsbed en ik moet douchen en poepen in de buitenlucht (wel op een normaal toilet) het is perfect daar. Ik word behandeld als een speciale gast.
Ik heb een australisch stel ontmoet van een jaar of 50 John en Susan. John vroeg gisteren (de dag dat ik was aangekomen) of ik vanochtend mee ging vissen. Zonder te twijfelen ging ik mee. Gisteravond zochten we de visser op, een arme man met een kind dat niet wil praten om een afspraak te maken. Dit betekende dat mijn wekker om 5.45 af ging vanochtend. We zouden gaan vissen op Mahi-Mahi zoals ze dat hier noemen (vissen van 1,5m lang). We gingen met een boot de oceaan op dat lijkt op een kanoe met 2 drijvers ernaast. Ik kreeg een vislijn in mijn hand (zonder hengel). Waarvan ik dacht, als ik beet heb worden mijn vingers van mijn lijf gesneden. Zo vaarden we een tijdje rond. Maar na een half uurtje voelde mijn buik een beetje raar. En ja hoor ik was voor het eerst in mijn leven echt zeeziek! Ik hing met mijn hoofd over boord. Haha nooit gedacht dat ik zeeziek zou worden. Maar daarna ging het wel goed. John wilde terug maar ik wilde hoe dan ook door ik wilde die Mahi Mahi vangen. Maar na een half uur stibbelde mijn maag weer tegen en dacht ik dat hij eruit kwam via mijn mond. Lekker verhaal, maar ik kon mij niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst had overgegeven. John is heel aardig en vroeg elke keer aan mij hoe het met mij ging. Nu gaat het allemaal weer goed! Ik ga deze week nog wat uitstapjes maken en dan zullen zij dinsdag vertrekken.

Ik heb eigenlijk nog veel meer te vertellen maar dan zit ik hier nog 2 uur. Het is hier heel erg warm, ik zweet continue (maar goed dat ik die spijkerbroek thuis heb gelaten paul :)).

Zondag ga ik kijken bij een opvang voor gehandicapte kinderen ik las erover in een blad het is hier in het dorp. Volgens mij is het van 2 nederlanders. Susan en John gaan met mij mee (hun chaffeur brengt ons). Misschien kan ik ze helpen, ze zoeken nog naar een fysiotherapeut en logopedist.

Het is heel mooi hier. Maar het is toch raar om geen Nederlands meer te kunnen praten en geen mensen van je eigen leeftijd om je heen te hebben. maar dit zal in de komende tijd wel veranderen.

Kus, vanuit Bali