Mijn laatste dag alleen

Na een tijdje het knopje inloggen kwijt te zijn geweest kan ik nu toch weer een verhaaltje plaatsen.

Zoals jullie zien heb ik eindelijk meer foto's erop gezet. Ik heb nu door hoe het redelijk snel kan!

Na de gili eilanden te hebben bezocht vertrok het stel uit oostenrijk waarmee Arnaud en ik reisden naar Ubud. Zij hadden een eigen auto en ik kon meerijden. Ik zei Arnaud gedag en vertrok weer naar het oude vertrouwde Ubud, niet dus!

We kwamen eind van de dag aan en gingen op zoek naar een homestay. Ik dacht dat dit geen probleem moest zijn omdat er zoveel homestays waren, maar na een uur zoeken hadden we nog niks gevonden. Mijn laatste hoop was Biang te bellen (de vrouw van de homestay waar ik eerst sliep). Haar broer had gelukkig nog 2 kamers vrij. Ik liet Barbara en Mathias een kamer kiezen. Hun bed bleek een beetje vochtig, maar we hadden iig een kamer. Die avond was ik in mijn dagboek aan het schrijven hoor ik ineens iemand gillen. Ik dacht; 'was dat Barbara, zal ik er heen, wil ik weten wat er was? Ze zullen vast wel hier komen als er echt wat is.'
En ja hoor na 10 minuten stonden ze voor mijn deur. Ze hadden het ligt uitgedaan en wilden gaan slapen. Er was iets op Barbara gevallen waarna ze had gezegd Mathias wil je nu het licht aan doen. Het bleek een kakkerlak te zijn! Mathias keek in het bed en onder het matras en er liepen tientallen kakkerlakken in hun bed!! Ze gingen op zoek naar een andere kamer. Die nacht het ik de ergste nacht gehad in heel mijn tijd in Bali, ik was natuurlijk hartstikke bang dat ik die beesten ook in mijn bed had liggen. Uiteindelijk heb ik 2 uurtjes geslapen/gedommeld en was ik de volgende dag hartstikke brak. Die ochtend heb ik nog met Barbara en Mathias ontbeten en zij zijn door gegaan naar het zuiden. Ik ging op zoek naar een andere homestay.

Ik ging er nog steeds vanuit dat het het rustige stadje Ubud was, waar iedereen op zijn gemakje rondliep en niemand die haast had. Nou dit had ik dus even mis, het hoogseizoen was begonnen. Overal Japanners en Chinezen die foto's van zichzelf staan te maken op de meest onlogische plekken en stil gaan staan op in grote groepen op de toch al bijna onbegaanbare stoepen. Ohwja dan lopen die Chinezen ook nog eens met parapluus op de weg omdat ze niet bruin willen worden en aangezien zij niet uitkijken en een kop kleiner zijn prikken ze je bijna elke keer met dat ding in je oog. Nee hoor ik ben niet geirriteerd door al het toerisme hier! Ik probeerde zoveel mogelijk buiten de shopwegen te blijven en dacht erover na om ergens anders mijn laatste dagen te vertoeven. Dit ging helaas niet door ik werd ziek, kreeg koorts, waarschijnlijk een griepje.
Vandaag gaat het eindelijk beter en zal ik mijn vrienden op gaan zoeken om ze gedag te zeggen. Morgenochtend vertrek ik naar Denpasar om met het vliegtuig van 10.30 naar surabaya te vliegen waar ik Emma ontmoet :D.

Ik ga vanaf morgen een nieuwe periode te gemoet waar ik ook weer heel veel zin in heb!

Ohwja ik ben bij een balinese medicijnman geweest! Apart hoor! Maar zelfs ik voelde de lucht om mij heen draaien en had ik moeite om op mijn benen te blijven staan. Na een uur zei hij mijn been en mijn kaak te hebben genezen, ik ben benieuwd!

Kusje