laatste avond in Ubud

Onverwachts is dit mijn laatste avond in Ubud. De afgelopen dagen hebben michel en ik hele leuke. Woensdag wilde ik weer ontzettend graag naar het strand, aan het begin van de middag hebben we een skooter gehuurd en zijn we op weg gegaan naar Pandang Bai. We hoorden van een meisje hier in Ubud dat daar een geweldig wit strand was voor de locals, dus wij op zoek naar naar dat strand.

Binnen 2 uur lagen we op een geweldig wit strand met helder blauw water en het was er ontzettend rustig. We hebben ons de hele dag vermaakt met een beetje zwemmen, kletsen met de locale hangjongeren daar. We ontmoette 1 jongen hij was 22 en 's ochtends trok hij zijn nette pakkie aan om voor zijn ouders naar school te gaan, maar hij stopt gewoon elke dag bij het strand en is daar de hele dag met zijn vrienden en zijn ouders maar denken dat hij een goede opleiding volgt. Aan het eind van de dag vroegen ze ons waarom we niet een nachtje in Pandang Bai bleven. Uiteindelijk hebben we hier niet heel lang over na hoeven te denken en zijn we een nacht in Pandang Bai gebleven. We hadden geen schone kleren mee, maar dat had natuurlijk ook wel weer wat. Ik had toevallig schoon ondergoed mee, maar Michel heeft in zijn zwembroek moeten slapen. De dag erna zijn we weer de hele dag op het strand geweest met onze nieuwe vrienden en hadden we moeite om weer terug te gaan naar Ubud. Oja in de homestay ontmoette we 2 jongens uit Amsterdam, waarmee we 's nachts voetbal hebben gekeken.

Toen we terug waren in Ubud zaten er 2 meiden van mijn leeftijd in de warung van de homestay waarmee we 2 dagen later (gisteren) naar de markt zijn geweest. Nu komt er een verhaal waar 9 van 10 mensen zullen zeggen; 'dat is Lianne'.
Ik had namelijk mijn camera en dagboek (mijn 2 dierbaarste dingen op dit moment) in hun tas gestopt. Aan het eind van de middag heb ik ze vrolijk uitgezwaaid, omdat ze naar Kuta gingen (vanacht vertrekt hun vliegtuig naar Nederland). Een aantal uurtjes later wilde ik in mijn dagboek gaan schrijven en bedacht mij dat die nog in die tas van die meiden zat met mijn camera, ja dat ben ik!

[het was gezellig om met je te skypen chris tussendoor ;)]

In middels ben ik het na 21 jaar wel gewend dat dat soort dingen gebeuren dus ik maakte mij niet heel druk en vertelde het aan Michel. Michel kwam met het idee om zijn laatste 2 dagen in Kuta door te brengen. Ze zouden mijn spullen bij de homestay achter kunnen laten en dan zouden wij het morgen op kunnen halen, perfect idee dacht ik zo. Maar nu is het zo dat niemand verantwoordelijk wil zijn voor die spullen en ze konden het dus niet achterlaten bij een homestay. Dus mijn laatste optie de zanger die ik ontmoet had in Candi Dasa bellen hij woont in kuta (jongen van de foto). Inmiddels heeft hij mijn spullen en kan ik die (als het goed is) morgen ophalen :). Heerlijk om je niet meer zo druk te maken als je weet dat je zo verstrooid bent!

Vanacht de wekker zetten voor de voetbalwedstrijd om 2.30 en om 9.30 vertrekken we met de Bemo (mini-busje) naar Kuta.

Jullie horen wel weer van deze verstrooide professor!