Hometown

Inmiddels is Emma alweer 1 week in Indonesie, de tijd vliegt hier om. We zitten hier in een homestay 'Jona's homestay'. De afgelopen dagen is er zoals gewoonlijk weer veel gebeurd dus ik zal even bij het begin beginnen.

22 augustus zijn we aangekomen in Malang en zijn we naar een toerist information office geweest om een kaart van Malang te kopen. Een van de toeristische plekken vlakbij malang is de mont Bromo een vulkaan die nog actief is. We hadden besloten dit tripje nog niet de eerste dagen te gaan doen, maar de vrouw van de winkel kwam met een wel hele mooie aanbieding, dus hebben we 2 tickets gekocht. We zouden die nacht om 1.30 worden opgehaald van de homestay.
Aangekomen bij de homestay bleek de man van de bazin dansdocent te zijn in de stad en er was nog een man die dansdocent was in een dorp. Nadat ze met name bij mij hadden aangedrongen (omdat ik stiekem toch wel interesse had en emma meteen nee zei) stond ik na enkele minuten de cha-cha-cha te dansen. Emma die kon natuurlijk niet achterblijven en stond uiteindelijk ook te dansen, een mooi gezicht bijna 2 koppen verschil. Uiteindelijk moesten we onszelf uit de armen van die mannen bevrijden omdat we toch echt een aantal uurtjes moesten slapen!
Na 3 uurtjes slaap ging de wekker. Helemaal gebroken hezen we onzelf in onze kleren en wilden we vertrekken, maar alle deuren waren op slot. Uiteindelijk moesten we over de muur klimmen om op straat te komen (niet heel onbekend voor mij). We zaten in een semi-djeep met 3 andere nederlanders en een javaans meisje. Daar gingen we dan op weg naar de Bromo om de zonsopgang te zien. We deden de adventure tour, nou dat was het zeker! Het straatje in de bergen werd steeds smaller en op gegeven moment vroeg je je af of het nog wel een weg was. Na 2 uur rijden kwamen we in een zandvlakte waar het ontzettend mistig was. Voor je gevoel kon je aan alle kanten een ravijn in vallen, maar je kon nog geen meter voor je kijken. De chauffeur was ook een beetje de weg kwijt en reed weer 'terug'. Met wat angstige vrouwen in de auto zijn we toch aangekomen op de plek waar we de zonsopgang zouden moeten kunnen zien, jammer genoeg was het erg bewolkt en viel onze zonsopgang een beetje tegen, wel een paar mooie foto's geschoten. Onze trip ging nog verder. We hebben de mont Bromo beklommen nou dit was me een tocht! Eerst door allemaal lavazand en toen de vulkaan op 253 steile treden! Er stonden ook allemaal mannetjes met paarden, maar dat vonden we maar zielig voor die beesten en we zijn 2 stoere meiden dus we hebben alles lopend gedaan. Daarna hebben een rots bezocht die door de wind en het schuren van het zand op een leeuw is gaan lijken. Het was middenin dat zandgebied, nu zag ik ook dat er helemaal geen ravijn was! De trip ging verder over de verschrikkelijke wegen en de vermoeidheid begon toe te slaan. Iedereen viel 1 voor 1 tegen het raam in slaap, met de mond open en lekker kwijlen! Toen kwamen we aan bij de regenboog waterval (air turdjun). We moesten 2 km naar beneden lopen en dus ook weer omhoog. Omdat er geen zon was hebben we geen regenboog gezien, maar toch was het wel een mooi gezicht. Emma en ik waren helemaal bezweet toen we weer boven kwamen, zelfs emma had zweetplekken (dit heeft ze nooit)! Op het eind hebben we nog een boedhistische tempel bezocht en uiteindelijk zijn we helemaal kapot in bed beland!

Dinsdag hebben we Bhakti Luhur bezocht. De plek waar we stage gaan lopen. We zijn voor het eerst in een bemo geweest een klein busje die hier overal in de stad rijden, heel leuk! Emma zweette zich kapot en leek net een hond met haar hoofd uit het raam :D! Het is een heel groot complex, een complex met 1000 kinderen met een handicap die er speciaal onderwijs krijgen. 350 hiervan krijgen fysiotherapie in 1 zaal met 5 fysio's. De meeste kinderen hebben een CP (cerebrale parese). We hebben kennis gemaakt met 1 van de kinderen, 15 jaar en ze kon ook een beetje engels heel leuk! We hebben Kok An ook ontmoet hij is het hoofd van de afdeling, maar zal niet altijd aanwezig zijn omdat hij ook ander werk heeft. Hij heeft ons ons guesthouse laten zien. We krijgen ieder onze eigen slaapkamer, gedeelde badkamer en een woonkamer. Er wordt 3x per dag voor ons eten gemaakt en dit maar voor 100 euro per maand! verder wonen daar de kinderen van Bhakti Luhur en hun verzorgsters in een ander deel van het guesthouse. Klinkt dus allemaal heel goed. Te mooi om waar te zijn, wat dus ook zo was, want 15 oktober komen er leraren vanuit australie die een cursus gaan geven dus moeten wij uit het guesthouse en wat anders zoeken, maar dit gaat wel lukken. Daarnaast sluit de school tussen 8-18september vanwege het suikerfeest (idul fitri). Emma en ik zijn dus na 2 weken stage 1,5 week vrij. Op zich heeft het ook wel weer zijn positieve kant want als we aan malariapillen kunnen komen willen we naar Sumatra of Kalimantan! Wel leuk als je trip zo'n wending heeft!

De laatste dagen hebben we wat rondgegeken en gerelaxt. Zondag verhuizen we naar het guesthouse en Maandag beginnen we om half 8 met onze stage.

Tot snel!

kus