Long time no story, I'm sorry

Weer eens een berichtje vanuit Malang. Het duurde ff, maar veel spectaculairs maken we niet meer mee.Emma en ik hebben er nu alweer 3 weken stage op zitten we zitten alweer op 1/3 van onze stage! Waarvan we al 2 week alles alleen hebben uitgevogeld, omdat er geen begeleiding was. De kinderen herkennen ons nu en het is best gezellig, maar het leerproces valt een beetje tegen.

Afgelopen weken werden de dagen een beetje eentonig en had ik het gevoel dat ik in een Bali-depressie terecht was gekomen zoals ik het noemde. De vrijheid die ik eerst had om overal heen te gaan en gezellig met iedereen te praten is er nu niet. Rond 6 a 7 uur ’s avonds zitten Emma binnen en komen we er eigenlijk ook niet meer uit, omdat de poort om 9 uur dicht gaat.

We wisten dat het zo niet langer kon en zijn wat tripjes gaan proberen te plannen. 1,5 week geleden hebben emma en ik fitness-kleding gekocht en vorige week zijn we dan begonnen. Het is een fitness-zaal met een danszaal waar aerobics wordt gegegeven. Vrijdag hebben we eerst een uurtje gefitnesst met een personal trainer, jaja! Daarna zouden we lekker mee gaan dansen. Nou dat was mij wat zelfs met mijn 16 jaar danservaring kon ik het niet bijhouden en ging zo snel niet te geloven! Dan denk je ook nog eens dat je in een moslimland bent, nou zodra ze in de fitnesszaal zijn gaat alles uit ze dansen in niet veel meer dan wat een bikini bedenkt. Emma en ik moesten wel lachen. Later bleek dat dit de professionele les was. Gisteren zijn we naar de beginnersles geweest en dat ging al iets beter!

Vorig weekend zijn Emma en ik naar het strand geweest ‘Balekambang’. Eerst gingen we met een mikrolet naar het busstation, dit duurde al een uur omdat we in de file stonden. Hartstikke warm natuurlijk! Eenmaal bij het busstation werden we in een klein busje gestopt niet groter dan onze auto in Zwolle. Emma en ik moesten op een houten bank, meer een plank, zitten waar onze konten nauwelijks op pasten. We zeiden; ‘rijden maar, we zitten vol!’. Komen er 2 minuten later nog 4 mensen bij. Onderweg stopten we nog een paar keer om er nog wat extra mensen bij te proppen. We zaten in een busje voor 9 mensen met min. 15 man! GEVOLG: een lekke band, dat kon er ook nog wel bij. De reis ging redelijk snel, maar aangekomen op de plek van bestemming, dachten we, bleek het nog 15 km te zijn. Er stonden 2 mannen met skooters die ons wel naar het strand wilden brengen. Wij eerst onderhandelen op ons beste Indonesisch (ja dat kunnen we nu een beetje)! De rit was geweldig, het deed mij weer een beetje denken aan de tripjes op Bali. Op het strand aangekomen zagen we alleen maar moslims en hebben we besloten om onze bikini maar niet aan te doen, iedereen zwom namelijk in zijn of haar kleren. Uiteindelijk hebben we niet eens kunnen zwemmen. Na 5 minuten werden we ‘ontdekt’ en werden er non-stop foto’s gemaakt. De eerste familie was een familie die op bezoek was bij hun opa in Malang en ze vroegen ons of we ’s avonds met hun mee wilden rijden. We wilden in eerste instantie op het strand blijven slapen en een kamer daar huren, maar dit bleek erg duur te zijn. Uiteindelijk zijn we met die familie meegereden. Die vrouw vertelde mij dat ze mij had gezien in de Fujifilm winkel, waar ik de foto’s voor Michel had uitgeprint. Ik herkende haar natuurlijk niet met haar hoofddoek. Op weg naar huis bleek het gestormd te hebben en lag er een boom op de weg, waardoor we een andere weg moesten nemen.

Emma en ik zijn elke dag erg moe, maar weten nog niet zo goed waarom. Elke nacht tussen half 5 en 5 word ik wakker en verhuis ik naar de kamer van Emma om daar verder te slapen. Aan mijn kant zitten namelijk de kinderen die tussen 5 en 6 gewassen worden en eten krijgen. Ik ben heel benieuwd of we weer in een nieuw slaapritme kunnen komen na deze 10 weken!

Ohwja we hebben de eerste tropische regenbui overleefd. Het regende en onweerde vorige week zondag al de hele dag. Toch wilden we even naar het internetcafé. Om 4 uur gingen we de straat op. Ik had mijn korte broek en poncho aan en een paraplu mee. Emma wilde eerst in haar lange witte legging, die ze toch nog maar even snel verruild had voor een korte broek. Toen we onze straat uit waren kwam het water tot aan onze knieen! We deden onze slippers maar uit en liepen door een waterval over de weg. De auto’s reden langs ons wat zo’n filmeffect gaf ;). Het was wel een mooi moment, jammer dat we ons fototoestel niet mee hadden, maar het zal vast niet de laatste hevige regenbui zijn! Opeens hoorde ik Emma gillen, dreef er een rat langs haar benen, haha vet mooi!

Afgelopen zondag wilden we met de skooter erop uit. In Bali kon je op elke hoek van de straat een skooter huren dus ik dacht dat het hier ook niet zo moeilijk kon zijn. Nou dit bleek het tegenovergestelde. Niemand wist waar we een skooter konden huren! We gingen de straat maar op in de hoop dat we iets tegen zouden komen. We liepen de eerste beste autowasserette in en na wat gekletst belde een man zijn zoon waarvan we een skooter konden lenen. Hij bracht ons naar zijn huis was voor Indonesische begrippen een abnormaal groot huis is (ook voor Nederlandse begripen trouwens)! Hij bleek 9 kinderen te hebben waarvan een 3-ling en een 2-ling. Nou daar gingen we dan.. Emma reed voor het eerst op een skooter meteen een manueel, maar dat ging heel goed! Op weg naar Batu zijn we zo'n 20 keer de verkeerde weg ingereden maar na 2 uur waren we er dan eindelijk met een tussenstop omdat het weer eens regende. We waren naar air panas sengorreti (zoiets) geweest. Ik had de hotspring voor mij van Bali, maar dit bleek een klein zwembadje te zijn en wat prive badjes. We hebben er wat gegeten en zijn toen terug naar huis gereden. Het was heerlijk om zo even door de natuur te rijden. Mijn Bali-depresse was maar van korte duur ;).

Het introkamp van fysio zag er trouwens leuk uit, ik heb de foto’s gezien! Jammer dat ik er niet bij kon zijn.

Kus, Bu Lianne (zoals de kinderen mij hier noemen)